Labuan Bajo naar Maumere-tour 6 dagen/5 nachten: overlandreis via de Trans-Flores

Op dag 1 klim je vanaf zeeniveau in de Labuan Bajo naar Ruteng op ongeveer 1.200 m — een tocht van zo’n 130 km die 4–5 uur duurt. Het hoogtepunt is de lodok van Cancar: cirkelvormige rijstvelden die eruitzien als reusachtige spinnenwebben, te zien vanaf de heuveltop bij het dorp Cara.

We halen u rond 08:00 uur op bij uw hotel of op de luchthaven van Komodo. Het eerste uur na het verlaten van Labuan Bajo zet de toon voor de hele tocht: de weg verlaat het havenstadje, volgt de bergkam en van daaruit ontvouwt Flores zich in groene golven tot aan de horizon. De uitgestrekte rijstvelden rond Lembor vormen de eerste plek om even de benen te strekken, en onderweg lunchen we in een lokaal ‘rumah makan’ — eenvoudig, vers en veel lekkerder dan je zou verwachten.

Halverwege de middag bereik je Cancar, waar de Manggarai-bevolking de gemeenschappelijke rijstvelden radiaal vanuit een centraal punt verdeelt, waardoor het beroemde spinnenwebpatroon ontstaat. De korte wandeling naar het uitkijkpunt Cara duurt ongeveer tien minuten en levert de mooiste foto van de dag op. Vanaf daar is het minder dan een uur naar Ruteng, een koel, met kerken bezaaid heuvelstadje waar geestelijken, koffie en wolken elkaar ontmoeten op 1.200 m hoogte. De avonden zijn naar Indonesische maatstaven behoorlijk koud — neem dus een extra laag kleding mee. Voor meer informatie over de stad zelf kun je onze reisgids over Ruteng raadplegen, waarin elke straat apart wordt beschreven.

Op dag 2 leg je in vier uur ongeveer 130 km af, vanuit het Manggarai-gebied naar de Ngada-hoogvlakte rond Bajawa, op ongeveer 1.100 m hoogte. De twee hoogtepunten van deze etappe zijn Bena, een megalithisch dorp aan de voet van de berg Inerie, en de warmwaterbronnen van Mangeruda bij Soa.

De Trans-Flores -snelweg doet zijn reputatie op dit traject eer aan: uitzichten op vulkanen, bamboebossen en een korte afdaling naar de zuidkust bij Aimere, voordat de weg weer omhoog loopt. Bena is de reden waarom de meeste reizigers de Flores überhaupt oversteken — een terrasvormig dorp met clanhuizen met hoge daken, megalithische altaren en ikat-weefgetouwen dat al eeuwenlang zijn oorspronkelijke vorm heeft behouden, gelegen onder de perfecte kegel van Inerie. Bezoeken worden door het dorp zelf georganiseerd; de toegangsprijs wordt bij aankomst betaald, en je chauffeur-gids zal je op gepaste wijze voorstellen in plaats van je er als in een museum doorheen te leiden.

De late namiddag is voorbehouden aan de warmwaterbronnen van Mangeruda bij Soa, waar een warme vulkanische rivier samenvloeit met een koude beek — je kiest zelf de temperatuur door je plekje uit te zoeken. overnachting in Bajawa, het koudste stadje op de route en de beste koffiestop op het eiland: in de omliggende Ngada-hooglanden wordt een van de meest gewaardeerde arabica-soorten van Indonesië verbouwd, en je chauffeur-gids weet welke warung deze op de juiste manier brandt. Bestel ‘kopi hitam’ zonder suiker en ontdek waarom Flores koffie het eiland verlaat in exportzakken.

Dag 3 is een korte rit — ongeveer 70 km, twee tot drie uur bergafwaarts vanuit de hooglanden van Bajawa naar het vissersdorpje Riung aan de noordkust. Deze dag is er maar om één reden: een dagje varen met een privéboot door het 17 Islands Marine Park.

Dit is het stuk over zee midden in de reis over land, en juist hier loont het om met een bootmaatschappij te reizen. Wij varen voor ons brood, dus de dagtocht naar Riung is volgens dezelfde normen georganiseerd als onze afvaarten naar Komodo: een degelijke boot, een goed geïnstrueerde bemanning, de juiste uitrusting voor de ‘ snorkelen ’, en een route die is afgestemd op het licht en het getij. Een typische dag omvat vier tot vijf stops — een ‘ snorkelen ’ boven harde koraaltuinen, een strandlanding voor een lunch met gegrilde vis, en een tocht langs het eiland Ontoloe, waar duizenden vliegende vossen als donkere vruchten in de mangroves hangen.

Ondanks de naam telt het park meer dan zeventien eilandjes — het getal verwijst naar de onafhankelijkheidsdag v Indonesië, 17 augustus. Het water is hier gedurende het grootste deel van het droge seizoen spiegelglad, en vaak heb je een heel eilandje met wit zand helemaal voor jezelf. overnachting in een eenvoudig pension in Riung; dit is de meest afgelegen overnachting van de reis, en de sterren laten zich dan ook van hun beste kant zien.

Dag 4 is de langste rit: ongeveer 182 km in vijf tot vijf en een half uur, waarbij je bij Ende van de noordkust naar de zuidkust rijdt en vervolgens omhoog rijdt naar het dorp Moni aan de voet van de Kelimutu. Het is een dag vol kustlijn, geschiedenis en hoogteverschillen.

Vanaf Riung sluit de weg bij Aegela weer aan op de Trans-Flores -hoofdroute, waarna hij afdaalt naar Ende, de grootste stad aan de zuidkust van het eiland. Twee plekken zijn zeker een bezoek waard: het huis waar Soekarno, de eerste president v Indonesië, in de jaren dertig in ballingschap leefde en ideeën uitwerkte die de grondleggende filosofie van de natie zouden vormen; en het strand van Penggajawa, waar de kust bezaaid is met blauwgroene kiezelstenen die door de branding zijn gepolijst — de lokale bevolking verzamelt ze en voert ze per zak uit.

De laatste 52 km van Ende naar Moni duren ongeveer anderhalf uur en slingeren omhoog door een vallei met rijstterrassen die vlak voor de oogst goudkleurig worden. Moni is een bergdorpje met slechts één straat dat als het ware in een zachte baan rond Kelimutu ligt. We eten vroeg en gaan ook vroeg naar bed: morgen begint de dag om 04:00 uur.

In het gebied rond de top van Kelimutu liggen drie kratermeren die tegelijkertijd drie verschillende kleuren vertonen — en die in de loop van de tijd van kleur veranderen. De poort van het park gaat rond 04.30 uur open voor de zonsopgang; vanaf de parkeerplaats is het een gemakkelijke wandeling van 30–40 minuten naar Inspiration Point op 1.639 m.

Je chauffeur-gids regelt de kaartjes bij de ingang terwijl je het laatste stuk via een goed onderhouden pad en trappen beklimt — geen technische wandeling, alleen een kille ochtend voor zonsopgang en een warme thermoskan. Dan breekt het daglicht aan en laten de meren zien wat foto’s mensen nooit helemaal kunnen laten zien: Tiwu Ata Mbupu, Tiwu Nuwa Muri Koo Fai en Tiwu Ata Polo, elk in een andere kleur — turkoois naast roestbruin naast bijna zwart — slechts gescheiden door vlijmscherpe kraterwanden. Volgens de lokale Lio-traditie zijn de meren een rustplaats voor zielen, wat om 05.30 uur makkelijker te geloven is dan het rond het middaguur klinkt. De kleuren veranderen door vulkanische chemische processen in de loop van maanden en jaren; onze blogs over de feiten achter de meren van Kelimutu en waarom de meren van kleur veranderen, gaan dieper in op de wetenschap hierachter.

Terug in Moni voor een laat ontbijt, en dan de laatste etappe: zo’n 95 km, drie uur, via Wolowaru naar beneden tot aan de zee bij Paga, waar de kustweg op slechts enkele meters van de branding loopt. De omweg die zeker tien minuten de moeite waard is, is Koka Beach — twee identieke baaien met wit zand, gescheiden door een groene landtong, en op een doordeweekse dag vrijwel altijd verlaten. Vanaf daar is het halverwege de middag een makkelijke rit naar Maumere, met het vreemde gevoel dat je van de ene zee naar de andere bent gereden, dwars over een heel eiland.

Dag 6 is de dag van vertrek — of het begin van iets anders. De luchthaven Frans Seda (MOF) in Maumere biedt korte binnenlandse vluchten aan, en de baai van Maumere is een van de rustige duiken bestemmingen in Oost- Indonesië.

Als u met het vliegtuig verder reist, brengen wij u naar de luchthaven voor uw aansluitende vlucht; de dienstregeling is seizoensgebonden, dus wij controleren de vluchten voor uw exacte reisdata wanneer wij uw offerte opstellen. Als u een ochtend over heeft, kunt u in de ikat-weefdorpen aan de Sikka-kust ten zuiden van de stad de textieltraditie ontdekken waar Ende en Maumere bekend om staan — weefgetouwen onder paalwoningen, patronen die uit het hoofd worden geknoopt en geverfd.

Als je nog lang niet klaar bent met Flores , blijf dan nog even: de rifwanden van de baai van Maumere en de eilanden voor de kust zijn een ware beloning voor duikers en snorkelaars die graag in rustige wateren duiken. Vanaf hier loopt de kaart verder naar het oosten — bekijk onze gids over Alor & Maumere om te zien hoe de duikuitbreiding in zijn werk gaat en wat er verderop te ontdekken valt.